Genieten met een gouden randje yLaat dit maar even op je inwerken.y Jose en ik zitten in de haven van Puerto del Carmen, het oudste en meest toeristische plaatsje van het eiland. Jose wilde hier ontbijten, omdat hij me stiekem een lesje wil leren. yZeg nooit nooit!y was zijn antwoord toen ik vorige week zei dat ik nooit vrijwillig in het drukke Puerto del Carmen zou neerstrijken. Maar hij heeft wat voor me in petto. Ongekende luxe, had hij gezegd. Een privevilla waar de bedden dubbeldik zijn, de inrichting de perfectie nadert en je je echt de koningin te rijk voelt. yIs het niet eens tijd voor luxeyy En daar gaan we, eindelijk. Aan de rand van het dorp stap ik uit de auto. yIk had op dit park al een paar mooie villays, maar ik wilde het neusje van de zalm. Ik wilde gewoon een villa waar je binnenkomt en dan drie keer om je heen moet kijken, vijf keer ywauwy zegt en dat dan nog niet tot je doordringt dat dit van jou is.yEn nu sta ik in de tuin bij de privevilla Gran Alondra. Ik spring van de hak op de tak. yO kijk, de grote woonkamer loopt over in het zwembad met de palmen en de ligbedden.y Of: yWat zijn alle stoffen zacht: de lakens, gordijnen, de banken en zie die eetkamerstoelen!y De luxe open keuken met kookeiland schreeuwt om een kooksessie, terwijl mijn vrienden aan de grote tafel kletsen. En dan heb ik het nog niet eens over de Orientaalse inrichting, de ruimte...yEnyy Jose kijkt me weer aan met die lach op zijn gezicht. yWauwy, zeg ik weer. Voor de vierde keer. Ik heb mijn les geleerd. Aan de rand van Puerto del Carmen ga ik neerstrijken in ongekende luxe. En dan hoor ik de stilte. De serene rust. yZeg nooit nooity, en ik glimlach.