Het paleis van AngeloToen ik over Palagio di Orio hoorde, klonk het als een sprookje waar ik dolgraag in wilde verblijven. Maar: eerst zien, dan geloven, dus reis ik af (met open dak!) naar het eeuwenoude paleis aan zee. Ik heb nog nooit mijn eigen landhuis gehad, bedenk ik me als ik over Lefkas rijd langs het oneindige groen van (palm)bomen, bloemen en vergezichten. De wind wappert door mijn haar, de zon schijnt en al gauw waan ik mezelf als prinses in mijn eigen prive palagio. In de 17e eeuw komt edelman Angelo Orio, een Venetiaanse soldaat en bekend en gerespecteerd advocaat, vanuit Italie naar Lefkas. Het is 1760 en hij wil zich hier gaan settelen. Het duurt niet lang of de man heeft aanzien en wordt minister president. Hij bouwt er zijn lievelingsplek: een fort om zich terug te trekken, een paleis dat de sfeer en omgeving van Venetie en Lefkas ademt. Hij bouwt Palagio di Orio.Je ziet het al van verre liggen: trots prijkt Palagio di Orio bovenop de heuvel, uitkijkend over de bergen van Epirus's Akarnania en in de verte de zee. Als ik de ommuurde binnenplaats oprijd voel ik me meteen een beetje koninklijk. Niet edelman Angelo Orio, maar de minstens zo trotse eigenaar Ioannis Gligoris staat me op te wachten. Het duurt niet lang of je snapt waarom Angelo Orio eeuwen geleden voor deze plek koos. yLaten we een stukje lopen,y zegt Ioannis. Onze passen zijn traag, want echt, hier wil je niets missen. Palagio di Orio is gerenoveerd en in ere hersteld. Van het paleis zijn twee luxe villays gemaakt, inclusief een prive zwembad. Mijn mond valt open als ik het zie. yDus dit is dan nu echt van mijyy zeg ik. Ioannis knikt, yVoor een week,y zegt hij en glimlacht. yOf tweeyy, vul ik snel aan. De betovering wordt met elke pas die ik zet groter. Die typische houten balken in het huis, de ruimte, de luxe, de cipressen met schaduwplekjes, het ligbed in de zon, de barbecue onder de sterren. Als ik later in de tuin sta en mijn uitzicht op zee bekijk, denk ik aan hoe Angelo Orio met zijn schip vanaf de overkant van Italie voer en deze plek zag. En hoe panoramisch dit uitzicht is. Ik neem een foto, en nog een, en nog een. Een claxon, ah daar zijn ze! Ik ga mijn vrienden koninklijk verwelkomen hier, want voorlopig gaat deze prinses nergens naar toe.